Osmanlıca » Türkçe  |
Yukarı  |
| ÜSLUB |
Tarz, yol. Biçim. İfade tarzı. Dizmek. |
|
|
|
|
Osmanlıca » Türkçe İlişkili Sonuçlar |
Yukarı  |
| BED-ÜSLÛB |
f. Üslûbu fena; tavrı, gidişi kötü. |
|
| ÜSLUB-PERESTLİK |
Kelâmın mâna ve maksada uygunluğuna değil de, ifade tarzının güzelliğine önem vermek. |
|
| ÜSLUB-U ÂDÎ |
Alelâde ifade tarzı. İfadesinde hiçbir üstünlük bulunmayan tarz. |
|
| ÜSLUB-U ÂLÎ |
Edb: Üstün ifade tarzı. İfadenin yüksek ve nezih olanı. |
|
| ÜSLUB-U HAKÎM |
Edebî san'atlardan biridir. Sorulan bir suale, soranın halini nazara alarak başka bir sual gibi telâkki edip, ona
göre cevab vermek demektir. Meselâ : Bazı Ashab Resulüllah'a (A.S.M.) hilâlin ince başlayıp, kalınlaşarak
bedr şekline gelip, sonra yine başladığı şekle dönmesinin sebebini sordular. Bunun cevabı onlara lâzım
olmadığı için, Kur'ân-ı Kerim o vaziyetin neticesine terettüb eden hikmeti, yani ayın takvimcilik yaptığını
söylemiştir. Çünkü bu, soranlar için daha mühim ve anlaşılması daha kolaydır. |
|
| ÜSLUB-U MÜCERRED |
(Sade üslub) Bu üslupta tabiîlik, akıcılık, selâset, kısalık, mânâ ve maksada kifayet sıfatları vardır. Bu üslup,
âlet ilimlerinde, ders kitablarında, konuşmalarda ve beşerî muamelelerde kullanılır. |
|
| ÜSLUB-U MÜZEYYEN |
(Ziynetli ve parlak üslub) Bu üslub tergib ve terhib (teşvik etme ve sakındırma) gibi hususları tazammun eder.
Hitabiyat ve iknaiyatta kullanılır. |
|
|
|