Osmanlıca » Türkçe  |
Yukarı  |
| EHL-İ VUKUF |
Bir mes'ele hakkında bilgi sahibi olan salâhiyetli kimseler. Vukuf ehli. Bilirkişi. |
|
|
|
|
Osmanlıca » Türkçe İlişkili Sonuçlar |
Yukarı  |
| BÎ-VUKUF |
Vukufsuz, bîhaber, malûmatsız, habersiz. |
|
| KESB-İ VUKUF |
Haberi olma. Vukuf sahibi olma. Bilgi edinme. |
|
| VUKUF |
Bir şeyi bilme. Öğrenmiş olma. * Bir hâlde kalma. * Durma, duruş. |
|
|
|