Osmanlıca » Türkçe  |
Yukarı  |
| KAİDE |
Esas. Temel. Düstur. Nizam. Yol. Ayaklık. * Dip taraf. * Bir şeyin meydana gelmesine şart ve düstur olan
husus. * Bir ilim ve fennin düsturlarından her biri. * Fık: Hayızdan ve çocuktan kesilmiş kadın. |
|
|
|
|
Osmanlıca » Türkçe İlişkili Sonuçlar |
Yukarı  |
| ALE-L-KAİDE |
(Ka, uzun okunur) Kurala, kaideye göre. |
|
| KAİDE-İ KÜLLİYE |
Açık ve sarih olan kaide ve hüküm. Herşey hakkında tatbik edilebilen, umumi kaide. |
|
| KAİDE-İ RABT |
Bağlama kaidesi, bağlama cümlesi. |
|
|
|