| ASÛDE-NİŞİN |
f. Rahatça oturan. İstirahat eden. |
|
| BEHİŞT-NİŞİN |
f. Cennette oturan. |
|
| BESÂRE-NİŞİN |
f. Sofada oturan, uşak, hâdim, hizmetçi. |
|
| CAY-NİŞİN |
f. Yer tutan. Birinin yerine geçen. |
|
| ERİKE-NİŞİN |
f. Tahtta oturan. |
|
| EVRENG-NİŞİN |
f. Tahtta oturan, hükümdar. |
|
| GEHVARE-NİŞİN |
f. Beşikteki çocuk. |
|
| GEVHER-NİŞİN |
f. Cevherlerle süslenmiş. |
|
| GUŞE-NİŞİN |
f. Köşeye çekilen, münzevi, insanlardan uzaklaşan. |
|
| HÂK-NİŞİN |
f. Dilenci, sâil, fakir. |
|
| HAŞEM-NİŞİN |
f. Göçebe. |
|
| HATIR-NİŞİN |
f. Akılda kalan, hatırda kalan. |
|
| HAYME-NİŞİN |
Çadırda oturan. Göçebe. |
|
| KAL'A-NİŞİN |
f. Kalede oturan. |
|
| KUBBE-NİŞİN |
f. İstanbulda Topkapı Sarayı'nda Kubbealtı denen yerde toplanan kabine üyeleri denebilecek toplantıya
katılan vezirlerin herbiri. |
|
| KÜRSİ-NİŞİN |
f. Tahtta oturan hükümdar, pâdişah. * Vâli. * Câmide vaaz eden. |
|
| MERBA'-NİŞİN |
f. Yazlıkta oturan. |
|
| NİŞİN |
f. "Oturan, oturmuş" gibi mânâya gelir ve başka kelimelerle birleşir. |
|
| RAHAT-NİŞİN |
f. Rahat eden, rahat oturan. |
|
| SAHRA-NİŞİN |
f. Çölde oturan. Sahrada hayat geçiren. |
|